مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

امامزاده حسن ـ سبزوار

بقعة این امامزاده، در قریة آزادوار سبزوار واقع و بناى آن از خارج، هشت ضلعى و از داخل، چهار ضلعى است. فضاى حرم، چهارگوشه ‏اى است که در چهار جهت، درگاه‏هاى در ارتباط با ایوان‏هاى چهارگانة خارجى دارد. نکتة قابل توجّه دربارة ایوان‏ها، اختلاف اندازه‏هاى آن‌ها است؛ چه در عرض و چه در عمق؛ موردى که در کمتر بنایى با آن برخورد مى‏شود.

در فاصلة میان ایوان‌ها و پیرامون حرم، بر روى هم، نُه غرفه با اندازه‏ها و شکل‏هاى مختلف ایجاد شده است. غرفه‏هاى مزبور، همه دو طبقه‏اند. بر روى بنا، گنبد کم ارتفاعى بر پا شده که از بام ایوان‌ها و غرفه‏ها، حدود سه متر ارتفاع دارد. داخل بقعه، جز مقرنس بندى ترنبه‏ها و مقرنس کارى داخل غرفه‏ها، تزیین دیگرى دیده نمى‏شود. در بالاى کتیبه، یک حاشیة زینتى گل‌دار و در زیر سقف ایوان شرقى، چند ستاره وجود دارد. تنها تاریخ موجود در بنا، سال 1326 هـ . ق است، که مربوط به تعمیر گچ‌کارى بناست. مصالح اصلى بنا آجر است. زمان بناى هستة مرکزى حرم را به قرن هشتم نسبت داده و ایوان‌ها و غرفه را از آن قرن نهم و یازدهم ذکر کرده‏اند. بقعه را متعلّق به حضرت سلطان حسن ابن موسى بن
جعفر ‰ دانسته‏اند، در محلّی به نام‏هاى سیّد حسن غزنوى و سلطان حسن شاعر نیز معروف است.

دکتر ذبیح الله صفا، به زندگانى سیّد حسن غزنوى اشاره نموده و مى‏نویسد که سیّد حسن بن محمّد غزنوى غیر از سیّد حسن بن ناصر است... و سیّد حسن غزنوى ابن محمّد از علماء و وعاظ بزرگ زمان بود و در مجلس وعظش قریب هفتاد هزار کس جمع مى‏شدند که از آن جمله، چهار هزار تن از مریدان خاص او بودند. چون این خبر به بهرام شاه غزنوى رسید، دو شمشیر برهنه نزد او فرستاد تا در یک غلاف کند یعنى دو شمشیر در غلافى و دو پادشاه در اقلیمى نگنجد. سیّد قصد سلطان را دریافت و از غزنین به حرمین شریفین روى نهاد و از آن‌جا به بغداد رفت و پس از چندى از بغداد رهسپار غزنین گشت. لیکن چون به ولایت جوین رسید، در قصبة آزادوار در سنة 565 هجرى، بدرود حیات گفت و الحال، تربت او در آن قصبه معیّن و محل ورود فیض است.

راوندى در «راحة الصدور» نوشته است: که سیّد مزبور، سلیمان بن محمود ملکشاه سلجوقى را که در سال 555 به تخت نشسته بود، در همدان مدح گفت و سپس از همدان به خراسان رفت و در بازگشت در قصبة آزادوار از ولایت جوین وفات یافت. در «تذکره دولتشاه» نیز وفات او را قریة آزاد وارجوین نوشته است.

از آن‌چه که از کتاب‌هاى مذکور نقل گردیده، مطالب ذیل استفاده مى‏شود:

1. این سیّد بزرگوار، نامش حسن، کنیة او ابومحمّد و ملقّب به اشرف و نام پدر او محمّد است.

2. از علماء و دانشمندان زمان بوده (قرن ششم)

3. از وعاظ و خطباء عصر خویش بوده.

4. از مشاهیر شعراء و فصحا به شمار مى‏رفته.

5. نقیب النقباء بوده.

6. در آزادوار جوین به خاک سپرده شده است.

با تحقیقات زیادى که انجام شد، متأسّفانه نسب و شجره نامة وى تا امام معصوم ‰ بیش از آن‌چه که ذکر شد، (ابومحمّد حسن بن محمّد الحسینى ملقّب به اشرف) به دست نیامد.

این بنا به شمارة 2065 و در تاریخ 25/4/1377 به ثبت آثار ملّی و تاریخی رسیده است.

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
موضوعات
سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های جهان اسلام (معرفی بیش از چهل هزار زیارتگاه)

طراح وبلاگ: سید محمد علوی زاده